داستان ها دارم

      از دياران كه سفر كردم و رفتم بي تو

     از دياران كه گذر كردم و رفتم بي تو

             بي تو مي رفتم،مي رفتم،تنها،تنها

  و صبوري مرا

 كوه تحسين مي كرد...

كانديدا جان سلام !

چرا ؟؟!

ذهنم درگيره !

اگر ايران دفتر نقاشيست كه بگذار مردم با هر رنگي كه دوست دارند و به هر رنگي كه هستند تو را نقاش سرنوشت خود كنند و اون وقت رنگ بزن بر چهار برگ از دفتر سرنوشتشان ، همان طور كه الان  شعار مي دهي !

اگر هم كه ايران دفتر نقاشي نيست و چرتكه ايست كه مي خواهي افتخاراتت را به رخمان بكشي ،  پس لطف كن و ديگر رنگمان نكن !

فرقي نمي كند

ســـبز

  صــورتي

 و يا حتي

        به رنگ ايران !

بگذار خودمان باشيم ...

؟

دوست جان..

كاش هنوزم دردمون مشترك بود مثل اين هفت سالي كه گذشت

 كاش بازم با هم بوديم هر روز هر ساعت هر لحظه..مثل اين هفت سالي كه گذشت

كاش الان كنارت بودم يا حداقل هميشه كنار خودت احساسم مي كردي مثل اين هفت سالي كه..

هي عزيزترينم،صميمي ترينم،نزديك ترينم..ببخش!

ببخش اگه اون قدري كه از من انتظار داري دركت نمي كنم

ببخش اگه ديگه دلم با دلت نزديك نيست

ببخش اگه ميونمون فاصله ست ....

مي ترسم!

خواهش مي كنم قوي باش

خواهش مي كنم تو فكر تكرار بعضي چيزها نباش

خواهش مي كنم ...

مي ترسم!

دوست جان

با تو، همه رنگ هاي اين سرزمين مرا نوازش مي كند.

با تو، آهوان اين صحرا دوستان همبازي من اند.

با تو، زمين گاهواره ايست كه مرا در آغوش خود مي خواباند.

ابر، حريري است كه بر گاهواره من كشيده اند.

و طناب گاهواره ام را مادرم، كه در پس اين كوه ها همسايه ماست،در دست خويش دارد.

با تو، سپيده هر صبح بر گونه ام بوسه مي زند.

با تو، نسيم هر لحظه گيسوانم را شانه مي زند.

با تو،  من با بهار مي رويم.

با تو، من در عطر ياس ها پخش مي شوم.

با تو، من در شيره هر نبات مي جوشم.

با تو، من در هر شكوفه ميشكفم.

با تو، من در طلوع لبخند مي زنم.در هر تندر فرياد شوق مي كشم.در حلقوم مرغان عاشق مي خوانم.در غلغل چشمه ها مي خندم.در ناي جويباران زمزمه مي كنم.

با تو، من در روح طبيعت پنهانم.

با تو، من بودن را،زندگي را،شوق را،عشق را،زيبايي را،مهرباني پاك خداوندي را مي نوشم.

با تو، من در خلوت اين صحرا،در غربت اين سرزمين،در سكوت اين آسمان،در تنهايي اين بي كسي،غرقه فرياد و خروش و جمعيتم. درختان برادران من اند و پرندگان خواهران من اند و گل ها كودكان من اند و اندام هر صخره مردي از خويشان من است و نسيم قاصدان بشارت گوي من اند و بوي باران،بوي پونه،بوي خاك،شاخه هاي شسته باران خورده پاك..همه خوش ترين يادهاي من،شيرين ترين يادگارهاي من اند.

بي تو، من رنگ هاي اين سرزمين را بيگانه مي بينم.

بي تو، رنگ هاي اين سرزمين مرا مي آزارند.

بي تو، آهوان اين صحرا گرگان هار من اند.

بي تو، كوها ديوان سياه و زشت خفته اند.

بي تو، زمين قبرستان پليد و غبارآلودي است كه مرا در خود به كينه مي فشرد.

ابر،كفن سپيدي است كه بر گور خاكي من گسترده اند.

و طناب گاهواره ام از دست مادرم ربوده اند و بر گردنم افكنده اند.

بي تو، دريا گرگي است كه آهوي معصوم مرا مي بلعد.

بي تو، پرندگان اين سرزمين،سايه هاي وحشت اند و ابابيل بلايند.

بي تو، سپيده هر صبح لبخند نفرت بار دهان جنازه اي است.

بي تو، نسيم هر لحظه رنج هاي خفته را در سرم بيدار مي كند.

بي تو، من با بهار ميميرم.

بي تو، من در عطر ياس ها مي گريم.

بي تو، من در شيره هر نبات رنج هنوز بودن را و جراحت روزهايي را كه همچنان زنده خواهم مان لمس مي كنم.

بي تو، من با هر برگ پاييزي مي افتم.

بي تو، من در چنگ طبيعت تنها مي خشكم.

بي تو، من زندگي را،شوق را،بودن را،عشق را،زيبايي را،مهرباني پاك خداوندي را از ياد مي برم.

بي تو، من در خلوت اين صحرا،در غربت اين سرزمين،در سكوت اين آسمان،در تنهايي اين بي كسي؛نگهبان سكوتم،حاجب درگه نوميدي،راهب معبد خاموشي،سالك راه فراموشي ها،باغ پژمرده پامال زمستانم.

بي تو،

  درختان هر كدام خاطره رنجي

  شبح هر صخره ابليسي،ديوي،غولي،گنگ و پر كينه فرو خفته...كمين كرده مرا بر سر راه

  باران زمزمه گريه در دل من

  بوي پونه پيك و پيغامي نه براي دل من

  بوي خاك تكرار دعوتي براي خفتن من

  شاخه هاي غبار گرفته باد خزاني خورده پوك...

                    همه تلخ ترين يادهاي من،تلخ ترين يادگارهاي من اند...

پس باش...

 پ.ن::: دکتر شریعتی!

دوست جان

 عزیزترینم...

رفیق شفیق..

 زندگی بسیار ساده تر از آن است که جدی گرفته شود..

بی خیال

این نیز بگذرد..

هر کسی دوتاست .
 و خدا یکی بود .
  و یکی چگونه می توانست باشد ؟
   هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست .
    و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت .
     عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند .
      خوبی همواره نگران که آنرا بفهمد .
       و زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد .
        و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد .
         و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند .
          و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور .
           اما کسی نداشت ...
            و خدا آفریدگار بود .
             و چگونه می توانست نیافریند .
              زمین را گسترد و آسمانها را برکشید ...
             و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود .
            و با نبودن چگونه توانستن بود ؟
           و خدا بود و با او عدم بود .
          و عدم گوش نداشت .
         حرف هایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .
        و حرفهایی است برای نگفتن ...
       حرف های خوب و بزرگ و ماورائی همین هایند .
      و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ...
     و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت .
    درونش از آنها سرشار بود .
   و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ؟
  و خدا بود و عدم .
 جز خدا هیچ نبود .
در نبودن ، نتوانستن بود .
             با نبودن نتوان بودن .
                         و خدا تنها بود .
                                هر کسی گمشده ای دارد .
                                  و خدا گمشده ای داشت....

                                                                                               "دکتر شریعتی"

                                                                                          "سهراب سپهری"